wilk i owieczka

Wilk i owieczka              Zbigniew Herbert

Mam cię - powiedział wilk i ziewnął. 

Owieczka obróciła ku niemu załzawione oczy. - Czy musisz mnie zjeść? 

 Czy to naprawdę jest konieczne? 

- Niestety muszę. 

Tak jest we wszystkich bajkach: 

Pewnego razu nieposłuszna owieczka opuściła mamę. W lesie spotkała złego wilka, który... - Przepraszam, nie jest tu las, 

tylko zagroda mego gospodarza. 

 Nie opuściłam mamy. Jestem sierotą. 

Moją mamę zjadł takie wilk. 

- Nic nie szkodzi. 

Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy pouczających czytanek. 

Dorobią tło, motywy i morał. 

Nie miej do mnie żalu. 

Pojęcia nie masz, jak to głupio być złym wilkiem. 

Gdyby nie Ezop, 

usiedlibyśmy na tylnych łapach

i oglądalibyśmy zachód słońca. 

Bardzo to lubią. 

Tak, tak, kochane dzieci. 

Zjadł wilk owieczkę, a potem oblizał się. 

Nie naśladujcie wilka, kochane dzieci. 

Nie poświęcajcie się dla morału.

Jonasz                       Zbigniew Herbert

I nagotował Pan rybę wielką 

żeby połknęła Jonasza 

Jonasz syn Ammitaja 

uciekając od niebezpiecznej misji 

wsiadł na okręt 

płynący z Joppen do Tarszisz 

potem były rzeczy wiadome 

wiatr wielki burza 

załoga wyrzuca Jonasza w głębokości 

morze staje od burzenia swego 

nadpływa przewidziana ryba 

trzy dni i trzy noce 

modli się Jonasz w brzuchu ryby 

która wyrzuca go w końcu 

na suchą ziemię 

współczesny Jonasz 

idzie jak kamień w wodę 

jeśli trafi na wieloryba 

nie ma czasu westchnąć 

 uratowany 

postępuje chytrzej 

niż biblijny kolega 

drugi raz nie podejmuje się 

niebezpiecznej misji 

zapuszcza brodę 

i z daleka od morza 

z daleka od Niniwy 

pod fałszywym nazwiskiem 

handluje bydłem i antykami 

agenci Lewiatana 

dają się przekupić 

nie mają zmysłu losu 

są urzędnikami przypadku 

w schludnym szpitalu 

umiera Jonasz na raka 

sam dobrze nie wiedząc 

kim właściwie był 

parabola 

przyłożona do głowy jego 

gaśnie i balsam przypowieści 

nie ima się jego ciała